Loobia لوبیا

یک گزارش لوبیایی از افتتاحیهٔ المپیک:

خوانندگان عزیز، اکنون به گزارش لوبیایی از مراسم معرفی کشورهای شرکت‌کننده در افتتاحیهٔ المپیک 2008 توجه کنید. این گزارش از گزارش ورژن لوبیا سرایی تهیه شده و حاوی چیز خاصی به‌جز چند نکتهٔ لوبیایی نیست.

یه چیز جالب برای لوبیا این بود که تو خود استودیوم، اول معرفی به زبان فرانسوی بود. بعد انگلیسی و بعد چینی. حالا چرا اول فرانسه برای لوبیا سواله.

در گزارش لوبیا‌سرایی گوینده با ورود هر کشور توضیح مختصری درمورد اون کشور می‌داد. اولش هم گوینده توضیح داد که دلیل اینکه این کشورها به‌ترتیب الفبای انگلیسی نیستند اینه که احتمالاً چینی‌ها به یک زبان دیگه حرف می‌زنند. در توضیح کشورها معمولاً از سابقهٔ ورزشی و کیفیت شرکتشون در مسابقه‌های قبلی می‌گفت و در مورد بعضی کشورها هم توضیحات حاشیه‌ای می‌داد. مثلاً در مورد جغرافیای اون کشور یا مثلاً جمعیتش یا نوع حکومتش می‌گفت.

در معرفی تاجیکستان با تعجب می‌گه یونیفرمی که برای این مراسم پوشیدن باید به تایید رییس‌جمهورشون می‌رسید. بعد می‌گه فرض کنین بوش بیاد در مورد لباس شرکت‌کننده‌های ما نظر بده. بعد که لوبیا با ایران مقایسه می‌کنه راستش از تعجب این گوینده‌هه بیشتر تعجب می‌کنه.

معرفی بحرین اینجوری بود که یک کشور عربی درحال توسعه‌هست که تمام بازیکن‌هاش رو از سراسر دنیا می‌خره و بهشون پول خوبی می‌ده تا تابعیت کشورش رو قبول کنند و بتونه تو بازیها برای خودش مقام بخره. نکتهٔ جالب بحرین این بود که دو سه‌تا عکس این شیخشون رو هم دستشون گرفته بودند.

نوبت عراق که شد زوم کردند روی بوش و جناب بوش هم تیم عراق رو مورد تفقد قرار دادند و براشون دست‌زدند. توضیحش در مورد عراق قضیهٔ ممنوعیت عراق در این سری بازیهای المپیک به‌دلیل دخالت دولتش در امور ورزشی بود و اینکه بعداً این ممنوعیت لغو شده، ولی باعث شده که تیمهای عراق خیلی دیر آمادهٔ شرکت در این مسابقات بشن. لوبیا داشت با خودش فکر می‌کرد که این دولت دموکراتیک عراق که هنوز پیازش کونه نکرده و هنوزهم که به‌اصطلاح حامیان و حافظان دموکراسی در عراق همون وسط معرکه هستند داره تو مسائلی که بهش دخلی نداره دخالت می‌کنه، پس یعنی ... (بقیهٔ افکار لوبیایی رو هم خودتون پی‌گیری کنید. فعلاً لوبیا اعصاب نداره).*

در مورد افغانستان راجع‌به اینکه بعد از سالهای سال با مشکلات دست‌و پنجه نرم کردن حالا امیدوارند که پیشرفت کنند گفت و در مورد دوندهٔ زنی که مفقود شده و نگرانی از اینکه مبادا به‌دست طالبان ربوده شده باشه صحبت کرد. (حدس زدن افکار لوبیایی در این زمینه هم بر عهدهٔ خوانندگان محترم می‌باشد).**

.
قطر رو خیلی سریع و بدون هیچ توضیحی رد کرد. چرا؟ لوبیا بی‌اطلاعه. فکر کنم تنها کشوری بود که سریع ردش کرد!

در مورد ایران لوبیا انتظار داشت مثلاً راجع‌به نیومدن رضازاده بگه یا مثلاً مثل خیلی از کشورهای دیگه یک چیز کلی بگه و رد بشه ولی نگفت. به‌جاش گفت در تیم ایران اکثریت شرکت‌کننده‌هاش مردن و البته حامل پرچم یک خانم هست که منظورش نمی‌دونم واقعاً چی بود. مثلاً تعجب کرده‌بود؟ یا مثلاً تعریف کرد؟ یا مسخره کرد؟ بعد کشید به اینکه بعله چین البته با ایران رابطش خوبه. اما چین هم قبول کرده که ایران نباید انرژی هسته‌ای داشته باشه و داره کمک می‌کنه که جلوی این کار در ایران گرفته بشه و.... از نظر لوبیا حرفهاش به موضوع همونقدر بی‌ربط بود که عکس نشون‌دادن بحرینی‌ها.

کلاً هر کدوم از کشورهای عربی حوزهٔ خلیج‌فارس که اومدن یک اشاره‌ای هم به سهم زنهاشون کرد. عربستان سعودی که اومد تنها چیزی که تونست در موردش بگه این بود که عربستان سعودی تنها کشوری هست که در اون زنها حق رانندگی، کار و مسافرت ندارند.

امارات رو به عنوان کشور رو به پیشرفتی معرفی کرد که برای اولین بار زنی در گروهشون وجود داره.

از اردن کلی تعریف کرد که چقدر دارن توسعه پیدا می‌کنند و پیشرفت می‌کنند و به عنوان شاهد مدعاش هم گفت مثلاً ببینید که اکثریت تیم اعزامیشون زن هستند!

نکتهٔ جالب برای لوبیا بی‌حجاب بودن زنهای پاکستان بود. نمی‌دونم چرا لوبیا فکر می‌کرد پاکستانی‌ها از ما سفت و سخت‌ترند.

غیر از جرج بوش که به هر مناسبتی نشونش می‌داد،دوربین فقط رییس جمهور کشورهای اسراییل، فرانسه و افغانستان رو نشون داد و در مورد هر کدوم یک چند جمله‌ای گفت. و در مورد سوریه هم توضیح داد که بشاراسد می‌خواسته بیاد و نیومده.

و اما فلسطین رو بعید می‌دونم تو ایران نشون داده باشند چون همونطور که میشه حدس زد همشون بی‌حجاب بودند. علاوه براینکه ردیف اول گروه بلافاصله پشت پرچم‌دار، دو زن و دو مرد بصورت یک‌درمیان دستهای هم را گرفته بودند و مثل نشانهٔ اتحاد بالا برده بودند و به‌دنبالشون هم بقیهٔ گروه میومدن.

کرهٔ جنوبی که اومد گوینده توضیح داد که با وجود اینکه روابط دو کره داره دوستانه‌تر می‌شه، ولی هنوز حاضر نشدن که باهم در المپیک امسال شرکت کنند و باهم یک تیم بدند. وقتی هم که کرهٔ شمالی اومد گزارشگر شروع کرد به‌اینکه الان کرهٔ شمالی ایزوله‌ترین کشور در دنیا هست و چی و چی. یعنی توضیحاتش درمورد کرهٔ شمالی از توضیحاتش در مورد ایران هم بی‌ربط‌‌ ‌تر بود. کلاً کرهٔ شمالی هم که همین‌طور خود‌بخود ایزوله شده. اصلاً عاملش‌هم اینا نبودند.

در مورد سودان هم کمی راجع‌به دارفور صحبت کرد و نقش آمریکا در تلاش برای برقراری صلح و ....

از بدبخت بیچارگی‌ها که بگذریم چیزی که تو کل مجموعه برای لوبیا خیلی جالب بود نحوهٔ رد‌شدن تیم کشورهای مختلف بود. بعضی از تیمها رو که می‌دیدی کاملاً احساس می‌کردی که چه آدمهای شاد و شنگولیند. با موزیک می‌رقصیدند، جیغ می‌زدن، شلوغ می‌کردن برعکس بعضی دیگه که فقط دست تکون می دادند یا خیلی جدی بودند. از این کشورهای خوشحال، خوشحالترین‌هاشون برزیل، مکزیک، اسپانیا، و البته ایتالیا در مقام اول بود.

از چیزهای قابل ذکر دیگه‌ای که گزارشگر بهشون اشاره کرد یکی تعداد کم شرکت‌کننده‌های هند نسبت به جمعیتشون بود.

دیگه اینکه با وجود قابل مقایسه بودن عرض جغرافیایی آمریکا با چین، چین فقط یک "تایم زون" داره و مقایسهٔ اون با کشور کوچکی به نام "کیریباتی"*** که توش سه‌تا**** "تایم زون" هست و دو سمتش با هم 23 ساعت اختلاف ساعت داره.

و اینکه پشت و روی پرچم پاراگوئه با هم فرق داره.