۱۳۸۸ دی ۶, یکشنبه

امید:

نفسم را در سینه حبس کرده ام و دارم به اتفاقات جاری نگاه می کنم. با دیدن یک صحنه یا خبر اشک می ریزم و از دیدن دیگری شادی می کنم. ولی می دانم که پر از امیدم. پر از امید.

عاشورای 1388